/ / ‘Mag ik me met de opvoeding van mijn stiefkinderen bemoeien?’

‘Mag ik me met de opvoeding van mijn stiefkinderen bemoeien?’

Een goede vraag en daarnaast een belangrijk punt van irritatie, frustratie en het gevoel niet gezien te worden.

Laten we eerst kijken naar de definitie van bemoeien: zich inlaten met zaken waar men niets mee te maken heeft. In die zin is het dus nooit een slim idee. Maar: wat is precies je intentie? Met welke zaken heb je echt niks te maken en met welke wel? Wordt het vanuit een ándere intentie misschien geen bemoeien, maar juist liefde en zorg? Ik denk dus dat het ‘mogen bemoeien’ valt of staat met de intentie. 

Als ik naar mijn stiefdochter kijk, dan zijn er verschillende redenen om wel of niet te reageren. 

Aan de ene kant voel ik me medeverantwoordelijk voor haar welzijn. Ze is een hele week bij ons en dan weer een hele week bij haar moeder. Mijn man is niet altijd thuis. Als er gedrag voorkomt dat niet prettig is, dan bespreek ik dat met haar. Ik vind het fijn als ze straks een zelfverzekerde, evenwichtige jonge vrouw is. Respectvol en liefdevol. De intentie die ik heb is dus: vanuit liefde deze jonge puber begeleiden naar het volwassen worden. Zodat ze zich op een fijne manier kan verhouden tot de buitenwereld.

Aan de andere kant zijn er zaken die mij niet direct aangaan. Bijvoorbeeld de studiekeuze, vanaf welke leeftijd ze alcohol mag gaan drinken, of ze wel of niet mag gaan logeren, of haar vriendje mag blijven slapen, enzovoort. Hierin vind ik de rol van haar vader en moeder belangrijk. Ik sta paraat om mee te kijken, stel soms aan haar vader een vraag ter verheldering. De keuze is hierin altijd aan hen, het kerngezin. Ook het handhaven van die afspraken laat ik over aan haar vader. Zou ik zien dat het stiekem fout gaat, dan alarmeer ik alleen de ouders. Misschien stel ik een vraag aan mijn stiefdochter, ‘was dit wat je met papa en mama had afgesproken, lieverd?’ Ik volg hierin mijn gevoel. Maar ik voel een duidelijke gereserveerdheid omdat het niet mijn terrein is.

Je zou dus kunnen zeggen dat er verschillende niveaus zijn. Het basisniveau: begeleiden naar volwassenheid, gedrag en huishoudelijke situaties. In de vorige eeuw ging deze betrokkenheid veel verder dan het gezin of samengestelde gezin. We hielpen ook de buren en andere dorpsgenoten op dit niveau met het begeleiden van hun kinderen! It takes a whole village to raise a child. En er is een plusniveau, waarin ik geen aandeel heb en ook niet wil hebben. Hier houdt mijn verantwoordelijkheid op. Dit heeft met vertrouwen in het kerngezin en respect voor hun grenzen te maken. Maar ook met liefde voor mezelf en waarvoor ik me verantwoordelijk wil voelen.

Ik zie het zo: ik ben een boei in de zee en ik dobber gezellig mee. Ik signaleer en zo nodig alarmeer ik de ouders als ik iets verontrustends zie. Kleine golfjes doen we samen, mijn stiefdochter en ik. Grote golven zijn voor papa en mama. Ze mag even gaan hangen als ze buiten adem is, wachtend op de reddingsboot, waarin haar ouders zitten!

Ik krijg ook wel eens de vraag: wat als ik de kinderen wil aanspreken op gedrag, terwijl hun biologische ouder er niks van zegt? Dus je wilt ingrijpen, kijkt eerst naar je partner, dan naar je stiefkind(eren) en… er gebeurt niks. 

Wat doe je? Zeg jij wat of niet? Je wilt niet voor je beurt spreken. Maar misschien weet je inmiddels uit ervaring dat je partner niets gaat zeggen. 

Liggen je grenzen goed? Ben je over-alert? Of is hij of zij niet oplettend genoeg? In ieder geval is het tijd voor een gesprekje met z’n tweeën. Stem even (onder vier ogen) af of je hier wel of niet op gaat reageren. Misschien vindt je partner het heel fijn als je met hem meekijkt en mee corrigeert, gewoon omdat hij of zij het zelf niet zo snel doorheeft. En mocht je partner dit niet fijn vinden, dan kan jij aangeven dat het voor jou wel belangrijk is dat hij of zij de situatie dan overziet. Probeer ook voor jezelf helder te krijgen of je op alle slakken zout legt of dat het echt van belang is dat de kinderen hierin worden bijgestuurd. Wat is het ergste dat er kan gebeuren als ze niet bijgestuurd worden? Na verloop van tijd en enige irritaties verder kunnen we wat te heftig reageren. Dit voorkom je door er al direct open over te praten met je partner.

Sleutelwoorden? Liefde, openheid en zelfbewustzijn.


Door Femke Joy Huibers – Saffrie
Gepubliceerd in: STIEF m/v proefnummer, verschijningsdatum 8 oktober 2017

0

Gerelateerde artikelen